گل گلدون من
"دیدن" صدایی که تو رو با خودش به اوج می بره، به خاطره های دور، به دیدار اون هایی که دیگه نیستن، به ترانه های کودکی... قطعا پرشکوه است...
+ نوشته شده در سه شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۸۷ ساعت 8:15 توسط كورال
|